‘Hij was radio-dj, tv-presentator, multimiljonair en zakenman. Nu is hij romanschrijver, uitgever en gedachtecoach,’ publiceert Volkskrant Magazine in 2014 in een uitgebreid artikel over mijn bewogen levensverhaal. ‘In het leven van Michael Pilarczyk lijkt alles mogelijk. Een verhaal over hoge pieken en diepe dalen.’ De Telegraaf bestempelt me als succescoach. Quote noemt me levenscoach voor succes. Hoe moet ik mezelf noemen? Ik ben geen wetenschapper, geen dokter, geen psycholoog en ook geen motivational speaker. Hoe moet ik mezelf noemen? Ik bespreek het met Egon Massink, mijn levenscoach. Hij is parapsycholoog, paranormaal genezer, tovenaar, I-Tjing kenner en al vijfentwintig jaar mijn leer-meester.

‘Je bent een boodschapper,’ maakt hij me duidelijk. ‘Een verhalenverteller.’
Ja, dat is het. Zoals altijd brengt Egon het terug naar de eenvoud. Ik vertel door wat ik heb geleerd van mijn leraren.

Vele gebeurtenissen in de afgelopen jaren wijzen erop dat het mijn taak is een boodschap te verspreiden. Ik noem mijzelf leraar in levenskunst. Mindset-coach vind ik ook een passende omschrijving. Ik help mensen op weg om de beste versie van zichzelf te worden en ik bied inzichten die een aangenaam leven mogelijk maken. Zonder dat ik me ervan bewust was heeft Egon me hier jarenlang voor opgeleid. Pas recentelijk werd me dat duidelijk.

Eerst zal ik je vertellen hoe het gekomen is dat ik nu doe wat ik doe en dat ik ben wie ik nu ben. Want hoe wordt een radio-dj, tv-presentator, mediaproducent en zakenman van de ene op de andere dag een leraar in levenskunst? Daar ging een lange geschiedenis aan vooraf.

Het is 2007. Vraag me niet waarom maar iets in me zegt dat er een periode aankomt van economische tegenspoed. Vooralsnog gaat het goed, heel goed. Met Pilarczyk Media Groep (PMG) verdienen we veel geld, waar we hard voor werken. Ons dreamteam zorgt ervoor dat er wekelijks televisieprogramma’s worden geproduceerd voor de nationale televisiestations RTL en SBS. Een van die programma’s heet Autowereld. Wekelijks kijken zo’n half miljoen mensen naar wat ik te vertellen heb over de nieuwste auto’s.
Als ik op een druilerige maandagochtend in de nieuwste Rolls- Royce Drophead Coupé door de P.C. Hooftstraat in Amsterdam rijd, wordt me ineens duidelijk dat ik er geen plezier meer aan beleef. Een van de mooiste bolides op aarde doet mijn hart niet sneller kloppen. Ik ben er klaar mee. Niet alleen met auto’s, ook met presenteren, met televisie, met alles. Tweeëntwintig jaar heb ik keihard gewerkt. Of beter gezegd: ik denk dat ik heel lang mijn hart heb gevolgd, mijn passie heb geleefd, maar de laatste tijd voelt het als werk. Ik ben opgebrand. Ook ben ik klaar met het politieke gekonkel in de mediawereld. Afspraken worden niet nagekomen en televisiezenders spelen een machtsspel waar ik geen zin in heb. En als ik iets niet meer leuk vind, dan stop ik ermee. Zo zit ik in elkaar.

Dit is een advies dat ik je wil geven: doe zo veel mogelijk wat je leuk vindt en zodra je ontdekt dat je met tegenzin doet wat je doet, stop er dan mee. Het vreet energie en je gaat er negatief van denken. Je laat een sluipmoordenaar toe.

Om PMG verder te laten groeien hebben we een strategische partner nodig. Ik weet dat ons dreamteam over voldoende capaciteit beschikt om het bedrijf zonder mij, maar wel met een sterke partner, verder te laten groeien. Ik verblijf zo veel mogelijk op mijn boot en droom ervan weg te zeilen naar warme oorden. Dat is mijn langgekoesterde wens en die wordt verhoord, want enkele weken later biedt zich spontaan een geïnteresseerde aan om PMG over te nemen. Het is geen toeval, ik heb erom gevraagd en het gevisualiseerd. Nog vóór ons eerste gesprek melden zich twee andere gegadigden. Ik bel Alco, mijn beste vriend en al twaalf jaar mijn nancieel adviseur. Bovendien is hij een expert op het gebied van bedrijfsovernames. Een paar maanden later wordt de overname getekend. De aandeelhouders van PMG worden beloond voor hun toewijding en het bedrag dat op mijn bankrekening wordt bijgeschreven is voldoende om de eerstkomende jaren zorgeloos van te kunnen leven.

Aan de directie van ons nieuwe moederbedrijf zeg ik toe nog twee jaar te blijven werken. Door deze nieuwe impuls heb ik er weer zin in. Jammer genoeg zie ik talloze kansen die onbenut blijven. Ik mis visie, daadkracht, passie en ondernemerschap. Er is een overschot aan dubbele agenda’s, eigenbelangen en politiek gerommel. Ik ambieer geen carrière in deze beursgenoteerde onderneming en los daarvan worstel ik opnieuw met mezelf. Net als twee jaar eerder voel ik me opgebrand en uitgeblust. Ik verkondig luid en duidelijk dat ik geen mensen meer wil zien. Mijn partner noemt me depressief en ze heeft gelijk. Melancholie is mijn beste vriend, ik ben voor niemand prettig gezelschap. Ik wil rust en verkies om de trossen los te gooien. Ik vertrek.

Ik zeil met mijn boot over het uitgestrekte oceaanwater richting het zuiden van Europa. De zee geeft vrijheid. Op de derde ochtend na mijn vertrek vanaf de Portugese noordkust word ik begroet door een dolfijn die naast mij uit de golven springt en een tijdje vrolijk met me meedanst op het ritme van de oceaan. Plotseling besef ik dat er voor het eerst in drie dagen een gedachte door me heen gaat. Drie dagen had ik doorgebracht in een geestelijke leegte. Gedachteloos had ik gekeken naar de wind en de golven. Zonder er daadwerkelijk over na te denken had ik me beziggehouden met het weer en had ik mijn boot intuïtief richting het zuiden gestuurd.

Het was, zoals ik het noem, mijn reis naar het nietsdoen, een reis naar bewust zijn.
Mijn hoofd is leeg. Er is innerlijke stilte. Ik herinner me die ervaring als het begin van de verandering in mijzelf. Onderweg ben ik één met het niets. Ik geniet van de stilte.

Aan boord lees ik boeken, waaronder de I Tjing, Tao Te Ching, Synchroniciteit, De zeven spirituele wetten van succes, De kleine prins, De alchemist, Inwijding, The Seven Habits of Highly Effective People, Screw it, Let’s do it, The Science of Getting Rich, As a Man Thinketh en voor de zoveelste keer Think and Grow Rich.

Van de Atlantische Oceaan zeil ik langs Tarifa en Gibraltar naar de Middellandse Zee. Die zeemijlen brengen me heldere inzichten. Ik ben wel de baas over mijn boot, maar ik kan de omstandigheden niet veranderen. Te veel wind, te hoge golven, te lange donkere nachten. Ik heb alleen controle over hoe ik omga met die situaties. Bang of boos worden verandert de omstandigheden niet, die zorgen alleen voor een andere beleving in mijzelf. De wind kan ik niet veranderen, dus pas ik de stand van mijn zeilen aan of ik verleg mijn koers. Als je in het leven ergens wilt komen moet je bereid zijn overstag te gaan. En je hebt een bestemming nodig, anders weet je niet waar je naartoe gaat. Maar vergeet onderweg niet te genieten van de reis.

In het najaar van 2010 leg ik aan in Barcelona. De stad bevalt me dermate goed dat ik besluit hier de wintermaanden te blijven om mijn eerste roman te schrijven. Er is een reden waarom ik dit boek wil schrijven. Ik heb een verhaal dat verteld moet worden over de onsterfelijkheid van zuivere liefde en de vergankelijkheid van ons bestaan. Tijdens het driejarige schrijfproces ontstaat nog een tweede reden: ik wil aantonen dat de strategie die ik heb uitgewerkt ook ditmaal zal leiden tot succes.

Op advies van mijn hartsvriendin schrijf ik me in voor een cursus aan de Schrijversvakschool. Ik heb een leraar nodig, want schrijven heb ik niet eerder gedaan. Mijn doel is duidelijk: ik wil honderdduizend lezers bereiken en ik wil een notering in de toptien van best verkochte romans.

Eens in de paar weken vlieg ik vanaf Barcelona naar Amsterdam om schrijflessen te volgen. De docent met de rode pen streept eerst zinnen en uiteindelijk complete hoofdstukken uit mijn manuscript. Al snel wordt duidelijk dat ik geen Paulo Coelho ben. Schrijven is niet eenvoudig. Wat me opvalt is dat docent Boomsma, net als mijn levenscoach Egon, veel vragen stelt – goede vragen. Die ontwikkelen mijn psychologisch inzicht en leren me om sneller in te zien wat mensen werkelijk bedoelen. Dat is vaak iets anders dan wat ze zeggen. Tijdens de romanlessen wordt me opnieuw duidelijk dat het stellen van goede vragen inzicht geeft.

Aan boord in Barcelona schrijf ik urenlang aan mijn boek en geniet ik van het zonnige leven. ’s Middags ben ik regelmatig te vinden op een terrasje aan de Joan de Borbó, vlak bij de haven. Ik ontmoet veel voorbijgangers, toeristen. De gesprekken gaan telkens over persoonlijke vragen en problemen. Een Zweedse dame is na vijfentwintig jaar niet meer gelukkig in haar relatie. Ze is op zoek naar geluk en liefde. Een Engelsman van eind veertig vraagt zich af wat hij met de rest van zijn leven gaat doen. Het blijkt een veelvoorkomend vraagstuk bij mensen van mijn leeftijd, begin veertig. Voor de langere termijn heb ik zelf ook geen idee, maar op dit moment is mijn leven goed zoals het is. Ik laat mijn geld voor me werken en ik doe wat ik leuk vind. Ik schrijf een boek, zit in de zon en drink sangria. Wat me tijdens de terrasgesprekken verbaast is dat de meeste mensen, ook studerende twintigers en levenslustige dertigers, geen idee hebben hoe ze invulling willen geven aan de jaren die komen gaan. Ze lijken doelloos door de dagen te dwalen. Meer en meer ontdek ik dat slechts weinig mensen een uitgesproken droom koesteren om voor te leven. Op de vraag hoe hun ideale leven eruitziet weten ze meestal geen helder en concreet antwoord te geven. Weten ze het niet of durven ze het niet uit te spreken? Heb jij er wel eens écht over nagedacht hoe jouw meest ideale bestaan eruitziet?

De zomers zeil ik rond over de Middellandse Zee. In de wintermaanden verblijf ik in Barcelona en vlieg ik eens in de zoveel weken naar Amsterdam om onder begeleiding van mijn leraar op de Schrijversvakschool te werken aan mijn roman. In die periode kom ik ook mijn vriendin Cindy tegen, niet wetende dat deze ontmoeting de koers van mijn levensweg zou veranderen.

In 2012 is er nog een reden om terug te vliegen naar Nederland. Ik kan me bijna niet meer bewegen en verga van de pijn. In het ziekenhuis wordt een acute hernia geconstateerd. De toestand is zorgelijk – een probleem met tussenwervelschijven en zenuwen. Ik wil me niet laten opereren dus het wordt wekenlang revalideren. Chiropractor dr. Jahani die me begeleidt maakt duidelijk dat ik meer aandacht aan mijn lichaam moet besteden. Ik moet mijn spieren trainen. Doe ik dat niet, dan bestaat de kans dat ik over een aantal jaren niet meer kan lopen. Die opmerking komt aan. Door de hernia ben ik drie weken niet in staat om te lopen. Zelfs mijn kont kan ik niet eigenhandig afvegen. Ik ben gewaarschuwd.

Wonderdokter Egon gebruikt zijn toverkracht om het revalidatieproces te versnellen. Ik geloof in zijn paranormale geneeswijze, dus voor mij werkt het. Tijdens de gesprekken met Egon voorspelt hij me dat ik ga spreken voor grote groepen mensen. Ik vermoed dat hij lezingen bedoelt over mijn boek. ‘Nee,’ zegt hij. ‘Je gaat spreken, je moet een boodschap verkondigen.’

LEEF JE MOOISTE LEVEN,
Michael Pilarczyk

Design Your Own Life
Deze gratis online cursus zal je inzichten geven over je eigen denkwijze en over je gedrag. Het resultaat? Meer geluk, succes en innerlijke rust in je leven.

Meld je aan voor onze gratis cursus